| Það
stoppaði stór trukkur á rauðu ljósi í
Reykjavík. Ljóshærð kona stekkur út úr bílnum
sínum, hleypur að trukknum og bankar á
dyrnar.
Bílstjórinn skrúfar
niður rúðuna og hlustar á hvað hún hefur að
segja.
"Hæ ég
heiti Lísa og þú ert að missa hluta af
hlassinu þínu."
Bílstjórinn gerði
ekkert með þetta og hélt bara áfram. Þegar
trukkurinn stoppaði aftur annars staðar á rauðu
ljósi, stoppaði stúlkan hann aftur. Hún stökk
út úr bílnum sínum og bankaði á dyrnar hjá
bílstjóranum. Aftur skrúfaði hann niður rúðuna.
Eins og þau hefðu aldrei talað saman, sagði
sú ljóshærða skýrt og greinilega:
"Hæ ég heiti
Lísa og þú ert að missa hluta af hlassinu
þínu."
Hristandi
hausinn, hunsaði bílstjórinn hana aftur og hélt
áfram niður götuna. Á þriðja rauða ljósinu,
þá gerðist það sama. Eins og stormsveipur
stökk sú ljóshærða út úr bílnum, hljóp
að dyrum bílsins og bankaði.
Bílstjórinn skrúfar
niður rúðuna. Enn og aftur segir sú ljóshærða:
"Hæ ég
heiti Lísa og þú ert að missa hluta af
hlassinu þínu."
Þegar það var
komið grænt ljós, keyrði trukkurinn af stað
með það sama að næsta ljósi. En þegar
hann stoppaði í þetta skiptið, dreif hann
sig út úr trukknum og hljóp aftur að bíl ljóshærðu
konunnar. Hann bankaði á bílrúðuna og þegar
hún skrúfaði hana niður, sagði hann:
"Hæ, ég
heiti Birgir, það er vetur í Reykjavík og ég
er að keyra SALTBÍLINN."
|
